+ چته؟

- دلتنگم!

+ دلتنگی و با هیچـکسـَت میلِ سخن نیست؟

- چرا.. هس!

+ با کی؟

- با نارنجـخاتون؛ مستقلـترین هویتِ شیرینِ مکررِ مسحورِ محسوسِ قاصدکـنشینِ بنفشـآبیِ بیتوتهـهای سبزآلودِ عشق...

+ هااااان؟

بی تابانه درانتظارِ توام
غریقی خاموش
در کولاک زمستان...

فانوسـهای دور سوسو میـزنند
بی آن که مرا ببینند
آوازهای دور به گوش میـرسند
بی آن که مرا بشنوند.

من نه غزالی زخم خوردهام
نه ماهی تنگی گم کرده راه!
نهنگی توفان زادم
که ساحل بر من تنگ است...
آنـجا که تو خفتهای
شنـزاری داغ
که قلبِ من است.

«شمس لنگرودی»

خوابیـست

که تو را

فقط در آن

میـتوانم داشته باشم...

برفـَم و ...

آفتابـی!

طلوع کردهای

پر شکوه

عریان و

کامل.

میـخواهمت

پر سوز و گداز.

و

حال که موسمِ آشناییـهاست

دارم آب میـشوم

دارم از دست میـروم...

من

دارم میـمیرم

در برابرت

ای آفتابِ بیـبدیل... .

من

دارم...

و انگار

دیگر

از دستِ هیچـکسی

کاری بر نمیآید.